Arquivo da categoría: Xeral

O novo opio

Antes dicíase que a relixión era o opio do pobo . Xa vai sendo hora de rectificar esta frase, cando menos se falamos do pobo con conexión a Internet . O novo opio do pobo son as chuminadas globais, ou sexa, todo tipo de sucesos intrascendentes que ocupan gran parte do tempo de cidadáns comúns que deberan estar traballando ou facendo algo productivo para a sociedade ou cando menos para sí mesmos . Levo xa tempo reparando , cando leo os diarios dixitais, en que as novas máis lidas adoitan ser as máis insubstanciais . A modo de exemplo, collamos a lista das dez máis lidas hoxe en elmundo.es :

1.  El tanga censurado de Natalie Portman
2.  Los ‘liquidadores’ ‘esperan morir’
3.  ‘Mis hijos nunca serán gays. Los he educado bien’
4.  El ‘striptease’ medieval de Portman
5.  Matan a golpes a un vigilante en Catelldefels
6.  ‘Viva Cristo Rey’ en la función de ‘Gang Bang’
7.  Nadal llega puntual a su cita con Federer en Miami
8.  Encuentran a la cobra desaparecida del Bronx
9.  Una casa salta a fama por parecerse a Hitler
10. La directora del colegio de monjas era drogadicta

¿Ven algún tema de interés xeral nesta lista? ¿algunha explicación veraz do que está a pasar en Libia? ¿algo sobre os recentes avances na loita contra as enfermidades que matan a millóns de “negritos”? . Pois non se estranen: o pobo quere merda, pois toma merda . Iso de pensar e tentar entender o mundo que nos rodea é unha cousa pasada de moda, manías dos antigos gregos e outros vexestorios semellantes . Nós ó noso, a chuminada global!!!

Recoméndolles encarecidamente que deixen de ler a prensa e se adiquen a ler o Apocalipsis; é moito máis divertido e daralles información máis fiable do que nos espera .

Advertisements

Deixar un comentario

Arquivado en Xeral

Homo sapiens … pero menos

Atención á escena: australopitecos diante da porta dun bar chupando duns rolos de papel ardendo que comunmente se coñecen como “cigarrillos” . O repunante camiña pola acera e cando chega á altura dos homínidos un deles tira o cigarro ó chan, na acera . Un segundo homínido, máis evolucionado, todo hai que dicilo, faille ver que ten un cinceiro xusto a carón da porta, e entón o primeiro emite este rebuzno antolóxico: “¿que pasa, que limpas ti a acera?” . Ahí o tedes, o macho camacho na súa perfecta expresión, o maleducado, o túzaro, o arquetipo do animal con roupa . Nese intre concluín que non somos todos iguais, non señor, eu desde logo non teño nada que ver con esa subespecie para a que as palabras civismo, ben público, sociedade e outras similares non significan nada . Así que recoñezo o meu elitismo:  non quero ter nada que ver con esa xente, e se puidera mandalos a unha reserva nas Molucas faríao encantado .

Deixar un comentario

Arquivado en Xeral

Auri sacra fames

Vou falar dun tema que non adoita aparecer en grandes titulares; eu lino como parte dunha noticia sobre a familia Gadafi, que estes días está de triste  actualidade . Neste caso concreto falábase de que un dos fillos deste elemento contratou no seu día á artista Mariah Carey para que lle cantase catro cancións no seu cumpleanos polo módico precio de millón e pico de dólares . O interesante é que non se trata dun caso excepcional, senón bastante común, o de que famosos artistas actúen en festas privadas de sátrapas e dictadores de todo tipo , a cambio dunha boa cantidade de diñeiro, e aquí poucos se salvan, eh : Beyoncé, Shakira  e tantos outros hoxe en día, e indo atrás no tempo xente como Sinatra ou Elvis Presley . Posiblemente eses mesmos individuos saian simultáneamente nalgunha campaña solidaria e bondadosa, sen ningún rubor . Paréceme moi significativa esta doblez moral dos ídolos de masas, pois representa por unha parte o espírito dos tempos e por outra parte unha paradoxa, ó ver que todo o mundo baila ó son que lle tocan, incluso aqueles que aparentemente están na cúspide do mundo, entendido sempre segundo os valores da sociedade comercial e capitalista .

1 comentario

Arquivado en Xeral

Paradoxa contemporánea

Levo toda a semana lendo artigos, novas, comentarios, opinións, especulacións … sobre o que está a pasar no Sahara . Hai toda a información que un poda ler nun mes enteiro e mais, pero … sigo sen saber o que pasa . Esta é a paradoxa do periodismo moderno, resulta imposible coñecer a verdade, e non falo da verdade en  termos absolutos, tan só pido unha relación obxectiva dos feitos acaecidos; a saber: Pepito disparoulle a Manolito, Manolito queimoulle a casa a Pedrito … feitos, só iso, logo xa verei eu de extraer as miñas relacións causa-efecto e facer as miñas suposicións . No canto diso o que temos é unha simplificación de malos e bós que non só falta case con total seguridade á realidade, senón que nos trata como idiotas, insulta a nosa intelixencia .  Non teño a perspectiva histórica suficiente, pero no que levo de vida nunca tan manipulados e servilistas vin ós medios de comunicación; cada un fala desde o prisma dos seus e para os seus . Visto o percal, creo que xa só leo o xornal por unha cuestión de hábito, porque non me aporta o que un ía a buscar neles, a información .

Creo que vou seguir o consello daquel home, que dicía : “Cando quero enterarme do que pasa, leo o Apocalipsis” .

O mundo está perdido .

1 comentario

Arquivado en Xeral

Tempos modernos

Hoxe tiven un pesadelo terrible . Inda que era todo un pouco confuso, como ocorre nos soños, o caso é que por arte de birlibirloque, atopábame na Idade Media . Eu ía pola rúa e uns soldados cortábanme o paso porque ía pasar por alí unha comitiva oficial .Cando se me ocorreu protestar, levei un pao que me persuadiu de quedar caladiño nunha esquina, mentres esperaba a ocasión para colarme cando non mirasen . Non o puden facer porque naquel momento pasou a comitiva, presidida por uns cantos burgueses, que precedían a un trono no que refulxían as xoias e o brilo do ouro, e no que ía un crego vestido de branco saúdando a dereita e esquerda, mentras a plebe aplaudía e tendía a man, entendo que para ver se lles caía algunha esmola . Contrastaba o boato e magnificicencia da comitiva co aspecto vulgar e tirando a pobre da xente . Cando pasaron á miña altura, algún impulso interno me levou a berrar !Non cos meus cartos!, e acto seguido caeume enriba un grupo de soldados que comezaron a mallar en min con todas as súas forzas.

Nese momento espertei, e …. estaba no hospital escribindo isto, e non fora un soño

1 comentario

Arquivado en Xeral

Os nosos salvadores

Falan de dereitos . Nun estupendo comic de Batman este dille a un delincuente que reclama os seus dereitos “… sí, tés moitos dereitos, tés tantos que ás veces contoos ata que me aburro …” . Estes folguistas tamén falan de dereitos, pero só dos que a eles lles conveñen, por suposto . Unha vez mais asistimos a unha folga mediatizada pola coacción ós que non desexan secundala; se lles ameaza, se lles denigra co odioso termo “esquirol”, que é como quen di “traidor, cobarde” . É terrible que nunha suposta democracia haiba xente que pasa medo polo simple feito de querer traballar, como os que se ven obligados a andar mirando cando pasan os piquetes para pechar e volver a abrir cando se vaian eses libertarios totalitarios  .

Cando os que coaccionan son os empresarios, os heroicos camaradas sindicalistas enchen a boca de verbas como fascismo, opresión, explotación . ¿Non haberá un espello que consiga facerlles ver que hoxe son o reverso de aquelo que denuncian? . O que se esconde detrás desas actitudes en realidade é un desprecio absoluto por aqueles que din defender, pois se un non segue o son que marcan ou ben é un vendido ou ben un pobre ignorante que non sabe o que lle convén, aspectos que me recordan a certos sectores do nacionalismo galego, e en última instancia, en realidade, a calquera forma de sectarismo . Eles saben o que é bo para nós, e nós debemos obedecer, xa que “é polo teu ben” . Xa vedes que ó final sempre imos do fenómeno particular ó universal; rematamos unha vez mais, e sempre, na podre e mísera condición humana .

P.D. : Mentras escribo esto escoito a un sindicalista dicindo que hai empleados secuestrados (sic) nos seus postos de traballo que os chaman para que os vaian rescatar, e por iso teñen que facer uso da forza . Non sei se rirme ou chorar, pois a continuación escoito a unha señora que con rabia relata como lle impediron abrir o seu pequeno negocio a pesar de que todos os seus empregados querían facelo . ¿Onde está a verdade? . Blowin’ in the wind …

2 Comentarios

Arquivado en Xeral

Eufemismos

Acabo de enterarme de que morreu Ana Kiro . Eu xa lera hai tempo que tiña cancro . O que me chama a atención da nova non é o feito en sí, senón o tratamento que lle dan, concretamente a típica e manida frase “tras una larga y penosa enfermedad” . Hai que foderse; é que non avanzamos nada, machiño!! , os mesmos pudores e tabúes de sempre . Nunca entendín por que non se pode dicir “fulano morreu de cancro”, e punto; ¿é que se contaxia esa enfermidade polo simple feito de nomeala? ¿acaso é un motivo de vergoña para os que a padecen? . Que mo explique alguén, por favor .

Imos para atrás con gran decisión, sí señor …

1 comentario

Arquivado en Xeral